Yavuz Bey duyun bu sesi…

Dün sabah bürodayım.
Her zaman olduğu gibi önce haber sitelerini gezdim.
Sonra elektronik posta kutumu kontrol ettim.
“Havaalanı” konulu bir iletiyi açtım.
Ve dedim ki:
“Sadece bu elektronik posta bile Zonguldak Havaalanının açılması için yeterli.”
Ama isterseniz önce bu elektronik iletiyi okuyun.
Siz de karar verin.
“Sayın  Ali Rıza Tığ,
Öncelikle merhabalar. Havaalanının bölgemiz için ne kadar önemli olduğunun sanırım anlatmama gerek yok. Ama insanların duyarsızlığına çok üzülüyorum fakat birazda hak veriyorum. Müspet bir gelişme bekliyorlar, çünkü yıllardır kandırılmışlıklarının verdiği bir güvensizlik sanırım.
Bu iş için basının kampanyaları çok önemli. İnsanlara örnekler verilmeli. Bu duyguyla Çaycuma Halk Bankasına ilk bağışı oğlum Gürhan Baran Tığlı 5 ytl ile yaptı. Ne önemi mi var? Şöyle ki: Kendisi 7 yaşında ve otistik  sakat. Yani uçakları çok seviyor. Ankara’ya gittiğimizde Etimesgut’a uğruyoruz. Söyleyebildiği birkaç kelimeden biri uçak ve kekokey (helikopter). Ve 83 yaşındaki anneannem Almanyalı kendisi 1940’larda ilk havaalanı inşaatında amelelik yapmış şimdi Almanya’ya buradan uçmak için Almanya’ya gitmiyor, 50 ytl verdi maaşını alınca yine epey euro verecek dekontlar bende araştırıp yayınlarsanız insanları daha harekete geçirir belki ben çömlekçiliyim köyün yolları Almanyalıların birbirine inadına büyük bağışlar yapmasıyla bitti (parke oldu)bir fırtına esse 5-10 milyar bağışlayabilecek güçte insanlar var ama herhalde bir ışık görmüyorlar ve yine havaalanı çalışmalarımızı politik sanıyorlar... Selamlar. Tugay Tığlı Gürhan Elektrik –Saltukova”
Ben inanıyorum ki, duygu insanı olan Sayın Valimiz Yavuz Erkmen, bu elektronik postadan sonra, havaalanı konusunda geri adım atmayacağı gibi çalışmalara daha da hız kazandıracaktır.
Bence 7 yaşındaki Gürhan, bu kampanyanın simgesi olmalı.
Sizce de öyle değil mi?
Ve ilk fırsatta Gürhan’ı ziyaret edeceğim.

Aslında…

Aslında bugün çok farklı bir köşe okuyacaktınız.
Ve aslında bugün çok daha önemli bir şeyi paylaşacaktık.
Ama gün dönünce devran da dönüyor.
Zonguldak’ta her saniye de çok şey değişiyor.
Saflar değişiyor.
Renkler değişiyor.
Kimlikler değişiyor.
Her şey değişiyor ama Zonguldak değişmiyor.
Ve Zonguldak gelişmiyor.
Çünkü burada, olay karşındakinden daha iyi ve güçlü olmak değil, onu yok etmek.
Birde paylaşmak yok Zonguldak’ta.
Küçük olsun, benim olsun.
Büyük olsun benim olsun.
Bizim olsun diyen yok.
Onun için adam olmuyor bu memleket.
Çok delikanlı belediye başkanları görüyoruz, güç karşısında diz çözüyorlar.
Sonra adamız diye caddeye çıkıp geziyorlar.
Herkes kendi menfaatinin peşine düşmüş.
Bölgesel milliyetçilik yerine, yöresel milliyetçilik yapılıyor.
Kişisel çıkar için milliyetçilik yapılıyor.
İnanmıyorsanız buyurun gelin, size yüzlerce örnek vereyim.
Aslında bugün çok farklı konulara değinecektim.
Belki de hiçbir konuya değinmeyecektim.
Beni bugün affedin.
Birinci yazıyla ilgilenin.