İnsan yaşadığı yere benzer…

Milliyet Gazetesi’nin Baba Beni Okula Gönder Kampanyası için Bartın’dayız.
Akşam yemeğinde Amasra Canlı Balık’tayız.
Dün yazdığım gibi finali Turizm Otelcilik Meslek Yüksekokulu’nda şiirler okuyarak yaptık.
Bartın Valisi İsa Küçük, Amasra Kaymakamı Hasan Öztürk, Amasra Belediye Başkanı Ali Yıldırım, Milliyet Gazetesi Yazarı Nail Güreli, gazeteci Mete Akyol, "Baba Beni Okula Gönder" kampanyası sorumlusu Cahit Tekindor, Bartın’a 200 yataklı kız yurdu için bağış yapan hayırsever iş kadını Ceyda Aydede, ile birlikteyiz.
Zonguldak ekibinden Karaelmas Gazeteciler Derneği Başkanı Osman Sav, Yönetim Kurulu Üyesi Atilla Öksüz ve ben varız.
"Baba Beni Okula Gönder" kampanyası sorumlusu Cahit Tekindor, Edip Cansever’in “Mendilimde Kan Lekesi” adlı şiirini okudu.
Bu şiirin beni vuran en güzel bölümleri şöyleydi

MENDİLİMDE KAN SESLERİ
…
Ah güzel Ahmet abim benim 
İnsan yaşadığı yere benzer 
O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer 
Suyunda yüzen balığa 
Toprağını iten çiçeğe 
Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine 
…
Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir 
Denize benzer ki dalgalıdır bakışları 
Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına 
Öylesine benzer ki 
…
Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına 
Öyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasına 
Minibüslerine, gecekondularına 
Hasretine, yalanına benzer
…
Gelmiyor içimden hüzünlenmek bile
Gelse de
Öyle sürekli değil
Bir caz müziği gibi gelip geçiyor hüzün
O kadar çabuk
O kadar kısa
İşte o kadar.
Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanar
Diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar
Mendilimde kan sesleri.”

İnsan doğduğu yere benzer.
Bu sözü ancak bir şair söyler.
Zonguldak’a bakıyorum da.
Bu şiiri daha çok seviyorum.
Ne güzel söylemiş Usta Şair Edip Cansever:
“İnsan yaşadığı yere benzer.”
Tek caddeli bir şehrin insanları nasıl geniş bakacak dünyaya?
Nasıl açılacak ufukları?
Ve nasıl patlamayacak ara sıra grizu gibi?
Ve nasıl canını yakmayan karşısındakinin yüreğinde yaşadığı göçükler gibi.
Gerçekten insan yaşadığı yere benziyor.
Yolu yol değil, izi iz değil.
Bu kadar acının yaşandığı bir şehirde insanlar nasıl mutlu olacak?
Çöplerin sahile, pokların denize döküldüğü bir kentte insanların dudaklarından nasıl dökülecek güzel kelimeler.
Çok doğru söylemiş Edip Cansever.
İnsan gerçekten de yaşadığı yere benzer.