17.05.2008 Cumartesi

Nail Baba

Eskiden gazetelerde fotoğrafını görürdüm. Nadiren sesini duyardım televizyonlarda.
Hep sıcak gelen bir yanı vardı. Belgesel görüntülerde yer alan sert açıklamalarının altında hep bir içtenlik vardı.
Böyle bir içtenliği babamda görürdüm en çok.
Bir de bu adamda.
Beyaz camın öbür tarafında o adam, diğer tarafında ben.
Gazeteciliğe hevesliydim.
Bu işlerin biraz hayal olduğunu düşünür, masalımsı bir tatla küçük küçükte olsa zevkini yaşardım. Bir çok köşe yazarının fotoğrafının yanında o adamın babacan bakışı, duruşu dikkat çekerdi. O zamanlar yazılarının başlığı dikkatimi çekmezse okumazdım. Ama gördüğümde hep o içtenliği ve kabul edilebilir agresifliğini görürdüm.
Gazetecilerin özlük hakları için ateş püskürüyordu.
Tanımazdım etmezdim. Uzaktan uzağa severdim işte.
Hem İstanbul nere, Zonguldak nere? Atilla nere bu babacan adam nere?
Onu bana sevdiren gazeteciliği değildi ama gazeteciliği sevdiren o oldu.
Onu tanıdıkça gazeteciliğini sever oldum.
Bir dönem unuttum. O da ortalarda pek yoktu aslında.
O süreçte gazeteciliği bana sevdiren, sempatisini sırtıma yükleyen öğretmenlerimin, ağabeylerimin, arkadaşlarımın desteği bir baktık ki yıllar ne çabuk geçmiş.
Bu meslekte epey ilerlemişiz. TV haberciliğinden yerel gazeteciliğe geçiş yapmıştım. Ayaklarımın üzerine durmaya çalışıyordum inatla.
Yol daha uzun.

* * *

Aradan yıllar geçti.
4 yıl önce sanırım.
Milliyet'ten hatırladığım bu adam TGC'nin Ereğli'de düzenlediği seminerde karşıma çıkıverdi. Birkaç defa göz göze geldim. Yanlış hatırlamıyorsam kısa süren tokalaşmamız sırasında ilgiden sıkılmış kaprisli sanatçılar gibiydi.
Yada birine o arada laf yetiştirmekle meşguldü.
O adam Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ve Türkiye Gazeteciler Sendikası'nın efsanevi Başkanı Sayın Nail Güreli idi.
1994-2001 yılları arasında mücadeleleriyle ses getirmişti.
Hala gazeteciydi. Hala fotoğraf çekiyordu. Soğuk ve sessiz duruyordu. Allah Allah büyü bozulmuş muydu yoksa?
Bizim kuşak pop yıldızlarına hayranlık duyarken benim hayranlık duyduğum Güreli seminerde elinde kalem benzeri büyükçe bir kazıkla duruyordu.
Gündemde "Basın ceza yasası" vardı.
Ereğli meydanında yapılan protesto ve çağrıda kullanılan bir metrelik sembolik kalemi seminer süresince elinden bırakmadı. Baston niyetine mi kullanıyordu yoksa onun için çok mu anlamlıydı?
Bir kare fotoğrafını çektim.
Sert sayılabilecek bakışları ve durağanlaşan o mimikleri olduğu gibi kareye yansıdı.
Ancak gözlükleri parlamıştı.
Aradan geçen süre içinde zaman zaman görüştüğümüz Nail Bey'e "Nail Baba" demeye başladım.
O anlatıyor biz dinliyorduk.
Arada bir o fırça atıyor, biz mutlu oluyorduk.
İki yıl önce Karaelmas Gazeteciler Derneği'nin etkinliğine gelen Güreli, yeni açılan Mer Otel'de konakladı.
İlkbahar sonu yaz başıydı.
Sabah 06:45 gibi buluşacaktık. "Uyanamazsın sen gelme" dedi. Güya birlikte yürüyüş yapacaktık. Allem ettim, gallem ettim sabah yürüyüşüne yetişemedim.
Otel görevlisi çocuk istasyon tarafını işaret edince yürüdüm peşi sıra. Bulamayınca Ay Ekmek Fabrikası'nın önünden geri döndüm.
Otele geldim. Hala yoktu. Fırça yeme pahasına aradım. "Dedim ben sana uyanamazsın diye" diyince sustum.
"İstasyon falan var bu tarafta" diyince yeninden aynı yöne yürüdüm.
Meğer Kokaksu'ya kadar yürümüş.
Nail ağabey ile genelevin önündeki küçük köprüde karşılaştık.
"Tam yerine gelmişsin Nail Baba" diyince, "Neden" diye sordu.
Genelevi hatırlatınca o hep özlenen gülümsemesiyle bir kahkaha attı; "Ooo desene tam yerine gelmişim.."
Cadde boyu yürüyüp Bakkal Nazmi'den ve Bakkal Şükür'den kahvaltılık aldık.
Nail Baba tutturdu hesabı kendisi ödeyecek.
Kadırga'daki Ahmet Tokyay ile kaldığımız teras katının büyük terasında masaya oturduk.
Ben hazırladım, Nail Baba tadına baktı.
O süreçte sevgimizi daha çok pay eder olduk.
Kendisi özledi "Gel" dedi.
Ben özledim; "Gel" dedim.
İstanbul Basın Müzesi'nde geçtiğimiz yıl açtığım "Gazeteci İş başında" adlı serginin kurdelasını yine çok sevdiğim ve başka bir zamanda anlatacağım değerli isim Sayın Turgay Olcayto ile birlikte kesti.
Nail Baba elindeki dev sembolik kalemin bulunduğu fotoğraf önünde fotoğraf çektirmek istedi.
Sergi bitti. Sergide yer alan o fotoğrafı hediye ettim.
Geçenlerde öğrendik.
Millet yatağının başına romantik ve aşk kokan tablolar, fotoğraflar asarken Nail Baba o fotoğrafı asmış.
Yenge hanımın itirazı ise fayda etmemiş.

* * *

Nail Baba dün aradı. Ağzım kulaklarıma vardı. Ameliyat olan hanımefendinin yanına hastaneye gidiyormuş.
İlk lafıyla yazıma ithafta bulundu.
"Biliyorum gazetedeki en sevimsiz zamanların şu dakikalar ama fazla uzatmayacağım.."
Sonrasında bu gazetenin en sevimli adamı olduğumu teyit etti. Gazetemizin üçüncü yılını kutladı. KGD Başkanlığına seçilmemi kutladı. Ayağımın kırık olmasına üzüldü.
Sesi her zamanki kadar tok ve canlıydı.
Kimseden selamını esirgemedi.
Sevgi, şefkat, güven ve cesaret veriyordu.
Baba gibiydi.
Yakında görüşmek üzere Nail Baba.