14.06.2008 Cumartesi

Babamın hasretiydim

Elimde bir fotoğraf var.
Yer cezaevi.
Babam İstanbul görmüş bu belli.
Fotoğrafta iki tanıdık isim var.
Biri aile yakınımız Haşim Bey.
Diğeri babam.
Gardiyan pek havalı duruyor.
İçlerinde en yamanı, en yakışıklısı benim babam.
Fiyakalı duruşu, bağlamaya dokunuşuyla farkını hissettiriyor.
Bilmiyorum o gün hangi yanık türküyü söylüyordu.
Bunca yıl geçti aradan, konuşmaya olmadı pek zaman.
Babam benden çok daha karizma bir adam.
Babamla yarışamam hiçbir zaman.

Severdi babam bağlamayı.
İstanbul Üsküdar Musiki Cemiyeti'nde geçirdiği günlerden bahsederdi.
Muzaffer Sarısözen'di hocası.
Çok sevdiği Orhan Gencebay ile yakın arkadaştılar o günlerde.
Sesi ve türküleri kadar efendiliğinden bahsederdi.
Sonra o çok özel nedenlerden dolayı ayrılmak zorunda kaldığı günlerden bahsederdi.
Gurbette fakirlik günleriydi babamın.
Bir de içinden çıkılmaz sevdalık günleri.
Babam çevrede sevilen bir adamdı.
Gittiği yerlerde pek konuşmaz ama ağlatırdı bağlamanın tellerini.
Suskunluğundan türküler dökülürdü.
Kapatırdı gözlerini.
Göz yaşlarını içine akıtırdı.

Sevdiği kadınları anlatmazdı.
O da benim gibi aradığı mutluluğu bulamayanlardandı.
Pek bahsetmezdi.
İki tek atmak ona yakışırdı ama bırakalı çok oldu.
Dünya derdini kendine dert ederdi.
Bağlamaya küserdi bazen.
Son yıllarda daha fazla küstü. Kaç kez ısrar ettimse al eline şu bağlamayı diye ikna edemedim.
Görüntüleyip bir sürpriz yapmak istiyordum.
"Boşver" derdi.
Dertleri başından aşkındı.
Sığınabileceğim bir yuva kurmak için yıllarını verdiği resmi gece kondu onu çok yordu.
Eski günleri özlüyordu en çok.
Sevdiği kadınlara küstüğü gibi bağlamaya da mı küsmüştü.
Bağlanacak bir şey kalmamış mıydı yoksa.
Babam dokununca bağlamanın canı yanardı.
Bir kaç mızrabı vardı.
Birini çok severdi.
O iyi huylu ve kibardı.
En güzel sesleri onunla çıkartırdı.
Ona da küsmüştü.

Babamın hasretiydim.
Uzak kaldık bir birimizden yıllar yılı.
Zaten öksüzdüm, zaten çaresizdi.
Büyürken yordum babamı kimi zaman.
Anlaşamadığımız zamanlar olurdu.
İkimizin elinde olmayan nedenler tetiklerdi bizi.
Ama beni çok severdi.
Hak yemez, yiyeni sevmez uzak dururdu.
Asabi olurdu sinirlenince.
Ben de onun gibi çekilmez oluyorum galiba.
Bakıyorum kendime.
Ben babama ne kadar benziyormuşum meğer.
Baş başa kaldığımızda zaten sorun olmazdı.
Ama o garip nedenleri aşmakta çok geç kalmıştık.
Son aylarda bir acayip sarmaş dolaş olmuştuk.

İnat ettim babama o bağlamayı çaldıracaktım.
Olmadı.
Yeni bir bağlama almayı düşünüyordu.
İyisinden. Olmadı.
O dönem parasız yıllarımdı.
Bir gün "hadi" dedim.
"Sen bana bırak" dedi.
Böyle diye diye zaman uzadı.
Babam bağlamayı bırakıp 3 Mayıs sabahı gitti.
Çalmayı da öğretmedi.
Ortaokuldayken "derslerin aksar" diye diretince hevesim kırılmıştı.
Üniversite yıllarımda ısrar etti ama ben istemedim.
Ondan kalan fotoğraf makinesine gözüm gibi bakıyorum. Bağlama astığı yerde duruyor.
Dokunsam babamın parmak izleri kaybolur diye korkuyorum.
Telleri kopar canı yanar diye korkuyorum.
Babamın yüreğindeki dertlerin hamalıydı o.
Şimdi.O babasız. Ben babasız..
Bana her gün babalar günü!