Üstatlarla Zonguldak sohbeti

Saat  gecenin yarısı.
23:30 -01:30 arası
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Sayın Orhan Erinç, Başkan Yardımcısı Turgay Olcayto ve Dünya Gazetesi Ankara Koordinatörü Taylan Erten’e eşlik ediyorum.
Bakacakkadı 100. Yıl Atatürk Hizmet Köyü içinde uzun bir yürüyüşe çıkıyoruz.
Kurbağa sesleri ve bülbüllerin şakıması bir birine karışıyor.
Sohbet konusu Zonguldak.
Zaman zaman küçük bilgiler veriyorum.
Maşallah Taylan bey Zonguldak’ta olup biten ne varsa biliyor.
Lukoil’i biliyor, tersaneleri biliyor.
İşçi açığını, TTK’nın konumunu biliyor.
Eksiğiyle fazlasıyla ne var ne yok biliyor.
Orhan Bey ve Turgay Bey de birer Zonguldak gönüllüsü.
TGC-eski başkanı Milliyet Gazetesi Yazarı Sayın Nail Güreli’nin eksikliği fark ediliyor.
Kendisi Bursa’da başka bir toplantı nedeniyle aramızda olamadı.
Köşesinde de hatırlatmış.
Bu üç önemli adam artık Zonguldak’ı konuşmaktan sıkılmışlardır diye düşünerek sessiz kalıyorum.
Konu değiştiriyorum.
Olmuyor.
Çünkü onlar Zonguldak’ı konuşmak istiyorlar.
Vali Yavuz Erkmen’i çok başarılı buluyorlar.
Taylan Bey ekonomide Zonguldak’ın çok iyi yerlere geleceğini belirtiyor.
Turgay Bey hayranlığını ifade ederken turizm için Zonguldaklıların daha atak olmaları gerektiğini belirtiyor.
Zonguldak’ın yeterince tanıtılamamasının şaşkınlığını paylaşıyor.
Gecenin karanlığında tesise dönüyoruz.
Orhan Bey iki siyah beyaz fotoğraf çıkartıyor cebinden.
Yıl 1969 Fener Mahallesi.
İncecik yakışıklı ve şık bir adam.
Orhan Bey’in ta kendisi.
Diğerinde başında baret.
Üzerinde madenci kıyafeti.
Zonguldak’ta ki zihinsel dönüşüm sancılarını konuşmaya devam ediyoruz.
Analizleri ve yorumları ortak bir kapıya çıkıyor.
Özetle şöyle diyorlar;
Zonguldak taşıdığı fırsatların farkında değil.
Valiniz sizin için büyük şans.
Mutlaka değerlendirin.
Basın olarak zaman zaman eleştirebilirsiniz ama yalnız bırakmayın”

Benim sevgim tek gecelik değil!
Zonguldak’ı seviyorum.
Sevilmeyecek gibi değil hani.
Havasını.
Suyunu.
Tozunu toprağını.
Kıyısını, dalgasını.
Sabahını, gecesini.
Ayazını, sıcağını.
Ağzını burnunu.
Boyunu posunu.
Zonguldak’ı seviyorum
İnsanlarını ve hayvanlarını seviyorum.
Yalnız Allah biliyor.
Kadınlarıyla pek barışık değilim.
Bunu da kabul ediyorum.
Şimdi onu geçelim.
Bu kenti seviyorsam sevgimi göstermeliyim.
Ben sevgimi ancak yazarak gösterebiliyorum.
“Yol” diyorum.
“Tünel” diyorum.
“Turizm” diyorum.
“Planlı şehirleşme” diyorum.
“Kent müzesi” diyorum.
“Tarım ve hayvancılık” diyorum.
“Zihinsel değişim” diyorum
Söylenebilecek çok şey var.
Zonguldak’ı seven ne çok insan var.
Sevdiğini zannedenlerde olabilir.
Bize sevenler lazım.
Sevelim sevmesine de hadi o zaman bir şeyler yapalım.
Aslında her şey yapabiliriz.
Ama “önce samimiyet” diyorum.
İşte Zonguldak’ı sevmenin en temeli bu.
Zonguldak’ı çok seviyorum.
Zaman zaman siyasetçileri, bürokratları ve seçilmişleri dilime doluyorsam bu yüzden.
Zaman zaman kalplerini kırdığım oluyorsa bu yüzden.
Benim sevgim tek gecelik değil.