Ne kadar samimiyiz?

İnsan ilişkileri bir toplumda çok önemlidir.
Önemlidir önemli olmasına da insanlar yaşamadan anlayamazlar.
Kısa anlamlı sözler vardır.
Okuruz onları, zaman zaman yazarız.
Ancak yine de tecrübesini kazanabilmek için yaşamak gerekir.
Bizler işimiz gereği zor işler yaparız.
Hele biraz toplumsal sorunlara, gelişmelere ve gelişmeyenlere karşı duyarlıysanız işiniz gerçekten zor.
İşiniz gereği kişiyi eleştirirsiniz.
Kişi alınır.
Olayı eleştirirsiniz muhatabı alınır.
Diyelim ki eleştirdiniz birini.
Onu sevmeyenler mutlu olur.
“Ne güzel geçirmişsin” diyenler olur.
Ancak eleştirdiğiniz kişiye yakın olanlar bu duruma çok alınır.
Onlar üzülür ve kabullenmek istemezler.
Bizlerde sert oluruz.
Kendimi örnek vereyim.
Ölçüyü kaçırdığım zamanlar olmuştur.
Yani orada da; “Pardon” demekten de gocunmam.
Neticede insanız.
Ancak olaylara, gelişmelere ve yaşananlara, Zonguldak için duyarlı olan gazeteci arkadaşlarımızın çok sıkça yaşadığı bu sorun her zaman önlerine gelir.
Bu bizim işimiz ve işimizi severek yapmak zorundayız.
Sorun olacağını bilsek de konulara dokunmadan edemeyiz.
Dostlarımızı ve tanıdıklarımızı zaman zaman üzebiliriz.
Önemli olan niyettir.
Doğrusu da bu.

Zonguldak’ın bir çok konuda olduğu kadar bu konuda da değişime ihtiyacı var.
Daha fazla anlayışa ihtiyacı var.
Daha fazla hoşgörüye ihtiyacı var.
Burada önemli olan niyet.
Bireysel iyi niyet karşılıklı hoşgörüyü getirir.
Karşılıklı hoşgörü toplumsal huzuru getirir.
Belki herkesi bu potaya sokamayız.
Ancak her insanın iyi bir tarafı vardır.
Bunu yapabiliyor muyuz?
Ne kadarını yapabiliyoruz?
Ne kadar samimiyiz?
Beynimizin içinden geçenlerin ne kadarını dilimizle telaffuz edebiliyoruz.
Kalbimizle beynimizden geçenleri bir birinden gizlemeye çalışıyor muyuz?
Adamına göre konuşanları seviyor, doğru bildiğini ve inandığını söyleyenden kaçıyor muyuz?
İki yüzlülük yaptığımız oluyor mu?
Yazıların hepsinden nem kapıyor muyuz?
Daha nasıl anlayışlı olabiliri?
Daha nasıl saygılı olabiliriz?

Hani diyoruz ya.
Zonguldak’ta şu sorun var, bu sorun var.
Yol sorunu var.
Tünel sorunu var.
İstihdam sorunu var.
Yatırımcı sorunu var.
Vekillerin temsil sorunu var.
Esnaf sorunu var.
Belediye sorunu var.
Çevre sorunu var.
Barınma ve kira sorunu var.
Kültür sorunu var.
Bunu telaffuz eden arkadaşlarım, ağabeylerim olmuştur.
Ama Zonguldak’ın yaşadığı en büyük sorun samimiyetsizlik.
İki yüzlülük.
Güvensizlik.
Saygısızlık.
Yani sorun, farklı organlarımızdan farklı düşüncelerin seslendirilmiş olması.
Beynimizden geçenin yüreğimizdekiyle aynı olmaması, yüreğimizden geçenin ağzımızdan çıkanla aynı olmaması.
İşte sorun bu.

Nereden nereye diyeceksiniz.
Söyleyeyim.
Bizler gazeteciler olarak bu konulara çok sık muhatap oluyoruz.
Ve yaşanan tablo hiç hoşumuza gitmiyor.
Bu konuda değişebilsek keşke.
Geliştirebilsek kendimizi.
Alçakgönüllü olmayı daha fazla başarabilsek.
Söylediklerimizin arkasında durabilsek.
Samimi olsak yani.
Birbirimize samimi olma fırsatı verebilsek.
Değil mi?
İşte o zaman her anlamda sorunları çözmek için en büyük adımı atmış olacağız.
Kimsenin samimiyetini ölçmek benim işim değil.
Elimde samimimetre falanda yok.
Herkes kendi samimiyetini ölçsün yeter.