Öğrenci Dediğin Dersine Çalışır
Türk ailesi çocuklarının çalışmasını istemez.
Gereksiz bulur.
Çalışmak isteyen çocuğa ‘Aa neden, bir şeye mi ihtiyacın var?’ diye başlayan duygusal tepki, ‘Sen derslerinle ilgilen yeter.’ şeklindeki yaptırıma dönüştürülür.
İki eli kanda olsa da aile, çocuğunu evlenene kadar, hatta evlendikten sonra da destekler.
Çünkü kendi ailesinden de öyle görmüştür, aile önemli bir kavramdır, her şeyi paylaşmak, herkesi desteklemektir.
Ben geçen sene İstanbul Yapı Fuarı’nda çalışmak için başvurduğumda babamın tepkisi yukarıdaki gibi olmuştu. Ne gerek vardı? Sırf merak ediyorum diye sabahları 6da kalkmaya, tüm gün ayakta durmaya, akşam 9da evde olmaya? Annem ise desteklemişti, iş hayatını merak ediyorsam neden olmasındı.
Alt tarafı 4 günlük bir fuar.
Mimarlık öğrencilerine öncelik veriyorlar, fuar bizi de ilgilendiriyor diye.
Birkaç arkadaş kabul edildik. Yabancı dil bilmemiz çok büyük etken oldu bu arada.
Benim görevim kapıda durmak, gelenlerin kaydını kontrol etmek, yoksa kayıt yapmak, bilgilerini almak, hemen orada yaka kartı basıp kart vermek. Gayet kolay bir iş.
Tek derdi tüm gün ayakta dikilmek, gelen kalabalığı bekletmemeye çalışmak. Akın akın insan geliyor.
Sinirlenen, şikayetçi olan, kayıt yaptırmak istemeyen, kartsız girmeye çalışanlarla uğraşmak.
Ben de en çok bunu sevdim. Sorun oldu mu sinerdi arkadaşlarım, uğraşmak istemezlerdi. Ben o kartı yakalarına takana kadar diretirdim, çenemi hiç kapatmazdım.
Fark ettim ki, insanlarla uğraşmayı seviyormuşum. İnsanlarla birebir yapılan işi seviyormuşum. Açıklamayı, bilgi vermeyi, yeri gelince kızmayı seviyormuşum.
Şantiye mimar olsam da ustalara mı kızsam acaba?
Kuzey Avrupa ülkelerindeki ve Kanadalı arkadaşlarımı sıkıştırmıştım. Daha lisede çalışmaya başlamak durumundalar. Hele evlerini ayırdıkları anda destek bitiyor. Evinin kirasını, vergisini, faturasını her şeyini sen ödeyeceksin. Hem okula gideceksin, hem çalışacaksın. Aile sormuyor bile bir şeye ihtiyacın var mı diye. Artık tam bağımsız bireysin. Çünkü onlar da öyle görmüş kendi ailelerinden. Bize ne kadar ilgisiz, desteksiz geliyor..
|
|
